Agenda

zo 25/09 - Stedelijke bibliotheek Kuringen (Hasselt)

Op zondag 25/09, tussen 11u00 en 12u30 heeft Luuk een lezing in de stedelijke bibliotheek van Kuringen (Hasselt). Hij wordt daarbij geïnterviewd door Sofie Gielis.

wo 05/10 - Orde van de Prince

Op wo 05/10 vindt om 20u00 een lezing in Zedelgem plaats voor de Orde van de Prince.

wo 26/10 - lezing over Literair Schrijven te Berchem

Op wo 26/10, tussen 19u00 en 21u30, geeft Luuk een lezing over Literair Schrijven in De nieuwe Vrede, Vredestraat 16 in Berchem.

di 01/11 - Reveil op het kerkhof te Deerlijk

Op di 01/11, tussen 17u00 en 18u00, neemt Luuk deel aan Reveil op het kerkhof in de Hoogstraat van Deerlijk.

zo 22/01/17 - voorstelling van Oud Zot in Terneuzen

Op zo 22/01/17 is er in Terneuzen een voorstelling van Oud Zot, waarin Benno Barnard en Luuk Gruwez beurtelings voorlezen uit eigen werk. Zangeres Sarah D’hondt en accordeonist Stijn Bettens zorgen voor Franse chansons. Meer info volgt.

Nieuws

Paul Demets over Ik wil de hemel en ik wil de straat

Lees de viersterrenrecensie van Paul Demets over de essaybundel Ik wil de hemel en ik wil de straat.

Vande Lanotte leest Gruwez

Ex-vice-premier Johan Vande Lanotte breekt in Knack een lans voor Luuk Gruwez als (citaat) de beste dichter van het Nederlandse taalgebied. Lees het hier.

Nieuwe publicatie: Ik wil de hemel en ik wil de straat

Bekijk de cover van de nieuwe publicatie. Te verschijnen vanaf februari.

De Deleu-300 is de quote-500 voor dichters

Het Nieuw Groot Verzenboek samengesteld door Jozef Deleu lijkt een onschuldige verzameling van gedichten die commentaar geven bij alle fasen van het leven, maar dat is het niet.

Lees de recensie van Tom van Deel in Biblion

Lees de recensie van Tom van Deel in Biblion.

Juichende recensie in Ons Erfdeel, editie nov 2015

Van de week verschenen in Ons Erfdeel, nov 2015, 4, blz. 134-137: Neuriebaar verdriet. “De eindelozen" en "Garderobe" van Luuk Gruwez, een recensie van de hand van Carl De Strycker.
- "hij blijft nog steeds een van de meest muzikale Nederlandstalige dichters."
- "met elke bundel slaagt hij erin dat pregnanter te verwoorden."
- "prachtige defense of poetry (...)"
- "Waarschijnlijk is Gruwez de dichter met het grootste erbarmen van de Nederlandstalige poëzie."

Herbeluister het interview met Luuk in Berg en Dal

Op zondag 8 november was Luuk Gruwez te gast bij Pat Donnez in het programma Berg en dal op radio Klara. Herbeluister het interview hier.

 

Venus' Voorspel

Lees het artikel Het oog van de dichter over Venus' voorspel van Luuk Gruwez. Door Anton Korteweg, verschenen in Ons Erfdeel 3.

Luuk leest voor

De eindelozen

Lees de besprekingen door Tsead Bruinja, Ton van Deel, Yvan De Maesschalck, Chrétien Breukers, Karel Wasch, Martin Carrette, ENOLA, NRC en De Morgen.

Met Wijvenheide, zijn vorige bundel, genomineerd voor VSB-prijs, gooide Luuk Gruwez hoge ogen. Met zijn nieuwe bundel, De eindelozen, gaat hij verder op de ingeslagen weg.

De grens tussen het eindige en het eindeloze in deze bundel is zeer smal. Soms blijkt wie gestorven is, eindelozer dan wie nog leeft. Van de zogenaamde oorlogsheld die op weergaloze wijze de dood een hak heeft weten te zetten, blijft niets over dat hem groter en oneindiger dan zijn medemens maakt. Als er iets is waarin Gruwez gelooft dan is het in de eindeloosheid van de eeuwigheid en van het niets. Eindeloosheid is een mythe, de mythe van Medea, bijvoorbeeld, die door haar beide kinderen te vermoorden in feite zichzelf doodt, maar zichzelf als mythe ontsterfelijk maakt, net als haar mannelijke, hedendaagse evenknie, een moderne Blauwbaard, de seriemoordenaar die András Pándy heet.

Al die eindeloosheid? Zij is in feite uiterst relatief, net als de poëzie zelve. Want poëzie, zo blijkt al uit het aanvangsgedicht, is er niet voor de eeuwigheid, maar hooguit voor de herhaling. Het lijkt Gruwezs enige hoop te zijn: die op een poëzie die toch even de misschien naïeve illusie wekt dat ook zij wel tot verdwijnen is gedoemd, maar na haar verdwijnen als een feniks uit haar as herrijst om opnieuw te beginnen en opnieuw. Het is eigenlijk een geloof dat Gruwez koestert als een bijgeloof: hij probeert zichzelf ermee overeind te houden. Want de dichter heeft een dubieuze relatie met de dichtkunst: De eindelozen is daarom in wezen zowel een ode als een scheldtirade aan het adres van de poëzie.

Maar waar het deze dichter uiteindelijk om te doen is, is de menselijke species. Hij portretteert zijn soortgenoten, zijn familieleden en verre of dichtbije kennissen, door ze in al hun ordinaire en soms aandoenlijke aardsheid te omschrijven als slachtoffers en daders, het ene net zoveel als het andere. De eindelozen is een bundel over al onze beperkingen, hoe wij die moeten haten en liefhebben als onszelf en daar heel vaak in mislukken.